Weer thuis

Na een half jaar, 180 dagen, 8 landen, 16 vluchten, 25 busreizen, 13 ritjes in de minibus, 1 treinreis, 10 taxi- of autoritten, 11 boottochten, 5 motorritten en ontelbaar veel kilometers op de scooter, werd het dan toch tijd om uit onze fijne reisbubbel te komen. We zijn weer in Nederland. Na 6 maanden reizen zitten onze hoofden vol met fantastische (en minder fantastische 😉 ) ervaringen en indrukken.

Een half jaar…
…waarin we hebben geleerd overal te slapen. Van de koude bankjes op de vliegvelden tot zittend in de bus. Of gewoon opgevouwen in de lobby van het hostel. 😉

…waarin we Vietnam als absoluut hoogtepunt hebben ervaren, en waarin Bali de allergrootste teleurstelling was. En we snappen niet waarom iedereen dat juist weer wel fantastisch vindt.

…waarin we beiden 4/5 kilo afvielen door zweten (kan dat?), het ik-heb-geen-honger-want-het-is-heet-dus-geef-mij-maar-bier-als-lunch-gevoel en natuurlijk een paar voedselvergiftigingen.

…waarin we het lekkerst aten in Indonesie en Vietnam en de ranzigste pasta ophebben in de Filipijnen.

…waarin we de mooiste tempel vonden in Cambodja (Angkor Wat) en de meest teleurstellende in Sukhothai, Thailand.

…waarin we de mooiste stranden vonden op Palawan in de Filipijnen en de lelijkste op Pangadaran op Java. Of het strand bij Kuta, Bali. Ik weet het niet, Azie kent genoeg lelijke stranden, wat de folders bij de reisbureaus ook mogen beweren 😉

…waar we de fijnste slaapplek vonden in een hypermoderne caravan in Melaka (Maleisië) en de meest verschrikkelijke in een dorpje op Java, vlakbij de Bromo.

…waarin we Singapore, Ho Chi Minh en Hong Kong als onze favoriete steden bestempelden. Absolute horror was Jakarta. En Hoi An (Vietnam), Port Barton (Filipijnen) en Pai (Thailand) waren onze favoriete dorpjes.

…waarin Gilbert zwart is geworden en waarin mijn bleke huid heeft plaatsgemaakt voor een-middagje-Scheveningen-bruin, zeker geen ik-ben-een-half-jaar-naar-azie-geweest-bruin.

…waarin we honderden potjes digitaal Yahtzee en de reiseditie van Kolonisten van Catan speelden. Gilbert won bijna altijd.

…waarin ik 4 flessen zonnebrand in mijn eentje opmaakte en wij samen 30(!) flesjes muggendeet gebruikten.

…waarin we oneindig veel geduld moesten hebben. Wachten op het vliegtuig, op de bus die op komt dagen wanneer ‘ie daar zin in heeft, op de gids die vaak slomer is dan jij, op de kamer die nog niet klaar is. Wachten, wachten, wachten.

…waarin we erachter kwamen dat het cliché waar is: je leert waarderen wat je thuis al hebt. Vrienden, familie, maar ook een dak boven je hoofd, vrijheid van meningsuiting, geld op je rekening, goede huishoudelijke voorzieningen, de mogelijkheid om te studeren. We zeuren teveel in Nederland.

…waarin we heel veel toffe mensen hebben ontmoet, maar toch voornamelijk onze eigen plan hebben getrokken en vooral samen hebben gereisd. Ik had deze reis echt met niemand anders willen maken. 🙂

Vakantiegevoel
Van te voren dachten we dat deze reis een aaneenschakeling zou zijn van alleen maar fantastische dagen, waarin alles aanvoelt als een vakantie. Wat natuurlijk een beetje een naïeve gedachte is. Het blijkt namelijk nogal een kunst te zijn, om het na de eerste weken (waarin alles nieuw is) het ultieme vakantiegevoel vast te houden. Onbewust gaan je gedachten soms toch richting het thuisfront. En dat heeft dan niet zozeer met heimwee te maken, maar het gevoel dat je je nuttig wil voelen. Dat klinkt idioot, maar zo werkt het echt. Terwijl iedereen thuis belangrijk aan het zijn is met belangrijke banen, gericht op het creëren van een toekomst, doen wij het tegenovergestelde. Hoe supervet het ook is wat we doen; ik werd regelmatig geplaagd door een paniekerig gevoel. Wat als we weer thuis zijn?! Dat gevoel wisten we gelukkig vaak genoeg de kop in te drukken door al het moois om ons heen. Thuis komen is voor latere zorg.

Ook het invullen van de dagen was nog best een raar. Hoe ‘hoort’ een dag als backpacker eruit te zien? Alles mag natuurlijk, want het is onze reis. Je wil geen tijd verspillen, maar ook niet als een kip zonder kop alles afstrepen. De eerste weken, misschien zelfs nog wel maanden, waren we als idioten alle toeristische hoogtepunten aan het afgaan. En dan ineens is er die dag dat we besluiten niks te doen en dan voel je je SCHULDIG. Ja, echt, ik weet het, bizar. Kun je nagaan hoe erg de druk in Nederland is om constant maar bezig te blijven. Maar het werkt dan zo in je hoofd: “Ik heb toch niet zo lang gespaard voor dagen niks doen?! We doen dit misschien maar 1 keer!” Maar het is natuurlijk onmogelijk om elke dag iets te doen. In Nederland ren je ook niet een half jaar lang van de Euromast naar Madurodam en van het Rijksmuseum naar de Veluwe. Toen we merkten dat we ons doel voorbij schoten, besloten we pas dat het oké is om dagenlang op het strand of in een stad rond te hangen en ‘niets’ te doen. Hopelijk kunnen we dat gevoel in Nederland vasthouden. 😉

Weer thuis
Nu we thuis zijn, doen de wat mindere dagen tijdens de reis er niet meer toe. Ook de stress die we van te voren hadden met het opzeggen van banen en huur lijken nu echt in het niet te vallen bij wat voor gaafs we hebben gedaan. Wat overblijft is een allesoverheersend gevoel van trots, blijheid en dankbaarheid dat we dit hebben mogen doen. Van te voren werden we gewaarschuwd voor het zwarte gat waar we ongetwijfeld heel diep in gaan vallen, maar tot nu toe vinden we thuis zijn ook weer superleuk. Het fantastische ontvangst op Schiphol maakte ook een heel hoop goed. 😉 Hoewel veel mensen meeleven met het feit dat het voorbij is (“Ahh nu is het over, hoe voelt dat nu?!), ervaren wij het zelf helemaal (nog) niet zo heftig. Ik snap zelfs nu niet waar ik mij tijdens de reis zo druk om maakte. Want hallo, er komen toch nog meer fantastische reizen aan?! 😉 Hoewel dit misschien De Grote, Lange Reis was, zullen we ons ongetwijfeld in kortere backpackavonturen storten. Jammer dat het voorbij is, maar geïnspireerd om nog meer van de wereld te willen zien.

Deze reis is het tofste wat we ooit hebben gedaan. Én blij dat we dat ook samen hebben gedaan. Hoe stoer ik de solo-reizigers ook vind, ik moet er niet aan denken om thuis te komen en vervolgens niet meteen alle ervaringen te kunnen delen met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Want na een paar dagen verliezen ook de mensen thuis interesse in jouw reis (wat ook logisch is) en zit je zelf nog met je hoofd aan de andere kant van de wereld. Gelukkig kunnen we samen weer wennen en terugkijken op een fantastische reis!

for-blog