Bromo en Kawah IJen

De beste reisgidsen zijn andere backpackers. Omdat je qua budget en verwachtingen vaak op 1 lijn zit, zijn de verhalen en tips van andere reizigers de moeite waard om op te volgen. Van Nancy en Daniel van Dare2travel.nl kregen we de tip om een tour naar Bromo en Kawah IJen te boeken bij local Yohanes. Na een paar telefoontjes was het geregeld: Yohanes kwam ons de volgende nacht ophalen bij onze guesthouse voor een tweedaagse tour. Eerst gingen we even shoppen voor meer lagen kleding en een muts, want het zou behoorlijk koud worden en warme kleding hadden we nou niet bepaald op onze inpaklijst gezet. 😉

Om precies 1.00 uur s’nachts werden we inderdaad opgehaald door Yohanes en zijn vrouw. Weer was er even de verwarring: Yohanes verwachtte twee toeristen, en dus twee ‘bules’, maar kon het allemaal niet meer plaatsen toen hij Gilberts Javaanse uiterlijk zag. ‘Ehhh, can I speak Bahasa with you?’ Nope, haha. Het klikte meteen met Yohanes en zijn vrouw Mila (en dat is echt bij lang niet alle gidsen in Indonesië zo hebben we ervaren…), dus dit ging helemaal goedkomen.

FB_IMG_1455874665372

Bromo
Na drie uur rijden over donkere wegen (de elektriticiteit was bij veel dorpjes uitgevallen door de regen) met scherpe bochten, kwamen we aan bij een parkeerplaats. Vanaf daar moesten we ongeveer een half uur omhoog ‘hiken’ naar het viewpoint, waar we de zonsopgang gingen kijken met uitzicht op de Bromo. De Bromovulkaan is nu actief, dus we konden de vulkaan helaas zelf niet op. Een gids was verplicht in het donker, dus liepen we met z’n drieën omhoog.

We kwamen als eerste bij het viewpoint, dus Gil kon als een echte pro uitgebreid de tijd nemen om zijn camerainstellingen goed te zetten en de beste plek uit te kiezen. Ondertussen dacht ik maar 1 ding: Wat was het koud! We hadden echt heel veel lagen aangetrokken, maar het hielp niets. De gids maakte heel lief een kampvuurtje en daar heb ik met een kopje aanmaakthee gewacht tot het wat lichter werd.

Natuurlijk vonden we het jammer dat we niet zelf de Bromo op konden, maar toen we boven waren, hadden we meteen door dat wat we gingen zien ook wel heeeel tof was. Het was nog donker, maar in de verte hoorde je de vulkaan luid rommelen (spooky geluid!) en ik werd helemaal hysterisch toen we lava omhoog zagen spatten. Suuuuupergaaf! Leek wel of we midden in een aflevering van National Geographic stonden. De lava gaf een mooie lichtshow tussen de donkere, dreigende rookwolken die ook uit de vulkaan kwamen. Naarmate de zon zich meer liet zien was het uitzicht natuurlijk helemaal fotowaardig met de roze, gelige achtergrond. Wat is Indonesië toch mooi.

FB_IMG_1455874616839

Na zonsopgang wilden we meteen naar beneden, want we hadden het ijskoud. Yohanes en Mila brachten ons naar een warung (eettent) voor ontbijt en daar raakten ze nog steeds niet uitgepraat over Gilbert z’n afkomst. Gil laat foto’s zien van zijn ouders en zus en ze waren het er allemaal over eens: ‘You’re all sooo total Java!’

Kawah IJen
De rit naar ons hostel vlakbij Kawah IJen duurde zo’n 7 uur. Helemaal niet vervelend, want het uitzicht -het zal ook eens niet… 😉 – was weer prachtig. Bij aankomst was het hostel nog erger dan we van te voren hadden gelezen op internet. De muren waren golfplaten, de bedden waren vies en de kamer zat vol muggen. En de ‘badkamer’, tja…iets met haren en slijm, bah bah bah. Helaas was dit het enige hostel in de omgeving, dus sliepen we met kleding aan in onze eigen slaapzak op een stukje bed wat nog enigszins schoon leek.

Gelukkig was het van korte duur, want weer werden we 1.00 uur s’nachts gewekt om naar Kawah IJen te gaan. Na een uur kwamen we bij de ingang. We kregen een gids toegewezen die ons vertelde dat we 1,5 uur moesten hiken. Dat leek ons prima te doen, dus begonnen we iets te overmoedig aan de klim. Het was eigenlijk vanaf het begin al steil omhoog; we voelden onze benen meteen pijn doen. Toen we nog niet eens op de helft van de klim waren werden Gil en ik echt bloedchagrijnig, haha. We zworen ter plekke dat we dit soort gekkigheid niet meer zouden doen tijdens onze reis. 😉 Toen we op een vlak stuk kwamen, was ons uitzicht vooral dikke mist. Het enige wat we verder zagen waren de stroken licht van de zaklampen van mede-klimmers. Net dropping van vroeger, maar dan enger. 😉 Ik heb serieus nog nooit zoiets mysterieus meegemaakt, haha. Wat een bizarre tocht. Hoe dichter we bij de krater kwamen, hoe minder we zagen, want nu kwamen er ook nog eens de dikke rookpluimen van zwavel bij; het werd tijd voor de gasmaskers.

FB_IMG_1455874628781

De krater in
De klim in de krater was echt doodeng. Over losliggende stenen stapje voor stapje de krater in. Ik trok het heeel slecht en dwong de gids constant mijn hand vast te houden. Beneden stond de wind ‘verkeerd’ en kregen we al het rook constant in ons gezicht. Zelfs met de gasmaskers op kregen we het benauwd en we zagen echt he-le-maal niks. Al deze factoren bij elkaar zouden voor mij makkelijk in een paniekaanval kunnen ontpoppen, maar het lukt me toch nog om rustig te blijven. 😉 Toen de wind iets draaide zagen we in de verte waar we voor kwamen: the blue fire. We hebben nog steeds geen idee hoe het onstaat of wat het precies is, maar je ziet tussen de rookwolken een prachtig helderblauw vuur ‘dansen’. Het was een beetje zoals ik mij het Noorderlicht voorstel, alleen dan in het klein. Helaas zagen we het helderblauwe kratermeer maar een klein stukje door de laaghangende bewolking. Erg balen, maar gelukkig hebben we Google Images, want deze tocht gaan wij never nooit meer doen. De tocht omhoog was zwaar, maar nog lang niet zo zwaar als voor de zwaveldragers. Zij maken deze tocht dus een paar keer per dag met kilo’s zwavel op hun rug. Krater in, krater uit. Ze krijgen er omgerekend 0,05 eurocent per kilo voor. Bizar, en zo zielig.

Terug bij de auto was het 7.00 uur en konden we weer heerlijk aan de nasi goreng als ontbijt (wij komen tonnetje rond weer op Schiphol aan). Yohanes en Mila zetten ons vervolgens af bij de haven; het was tijd voor het afscheid. We hebben twee supergave dagen gehad en de tour is er zeker een die je niet mag overslaan op Java. 🙂 Vooral Kawah IJen! Ondanks dat we geen perfect uitzicht hadden, is de tocht zelf al heel tof om te doen. En je bent supertrots als je eenmaal bovenaan staat.

FB_IMG_1455874644954