Viëtnam: HCMC en Cu Chi tunnels

Voor als je na vijf maanden reizen door Azië denkt dat je alles wel gezien, gehoord, geproefd en meegemaakt hebt, dan is daar Viëtnam. De afgelopen weken hebben we vele geschiedenislessen over de Vietnam War gehad, hebben we een stuk per motor gereisd en waren we getuige van hondensmokkelaars. In dit land hebben we de meest bizarre dieren op de menukaart zien staan, waardoor ik eigenlijk alleen nog maar tofu durf te eten. Hier hebben we de meest lieve mensen van onze reis ontmoet, maar zijn we tegelijkertijd nog nooit zo vaak afgesnauwd als we niet op tijd aan de kant gingen of niets wilden kopen. Schone ho(s)tels, maar vieze straten. Prachtige treinreizen, maar misselijkmakende busritten. Dagenlang regen in het noorden, maar 35 graden in het zuiden. Rijen toeristen in de grote steden, maar eenzame en prachtige ritten door Ho Chi Minh trail. Koffie met rauwe ei. Wormen in caramel. Karaoke in de bus. In Viëtnam lijken de meest onmogelijke combinaties normaal. Viëtnam heeft van alles een beetje.

Saigon
We begonnen drie weken geleden in Ho Chi Minh City, voormalig Saigon. Het is chaos, maar we vinden het meteen fantastisch. Na Bali en de Filipijnen hebben we er zes weken aan strandbestemmingen opzitten en we zijn blij met de tijdelijke hysterie om ons heen. De scooters rijden je bijna omver en de Viëtnamezen hebben een zeurderige verkoopstem die we weer herkennen van onze reis door Thailand. Maar hey, dit is ons niet onbekend. Die grote, luidruchtige en vaak vieze steden in Azië zijn appeltje-eitje voor ons geworden.

Als een vis in het water verkennen we deze grote stad waar zoveel te doen is, dat we niet weten waar we moeten beginnen. We willen musea. We willen een operavoorstelling. We willen de waterpuppets-show. We willen een meerdaagse tour naar Mekong Delta, maar ook naar de Cu Chi Tunnels. We willen shoppen. We willen ook weer heel de dag eten. En 20-cent-biertjes drinken. We willen zoals gewoonlijk weer het onmogelijke. 😉 Uiteindelijk zijn we de eerste dag naar het War Remnants Museum gegaan. Hier is de hele geschiedenis van de Vietnam War (of zoals de Vietnamezen zeggen: “Vietnam War? We call it the American War…”) te zien aan de hand van foto’s. Hele nare foto’s van slachtoffers van het gif Agent Orange. En tegelijkertijd kun je ook niet stoppen met kijken. Ik lette vroeger nooit op bij geschiedenis en moest eerlijk bekennen dat veel nieuw voor mij was. Gil blijkt een geschiedenis-nerd te zijn (zo leer je na vijf jaar nog eens wat van elkaar) en houdt het langer uit dan ik. De verminkte kinderen en uitgemoorde gezinnen worden mij iets teveel en ga naar buiten.

De rest van de dagen in de stad vullen we met souvenirs shoppen, banh mi’s eten (heeerlijke broodjes) en kletsen met Viëtnamese studenten. Vooral dat laatste was superleuk! Zij gaan op hun vrije dagen op zoek naar toeristen om hun Engels te verbeteren. We kregen tips voor onze reis door Viëtnam en zij weten nu alles over Nederland. 😉 Gelijk een hele leuke kennismaking met de lokale bevolking.

IMG-20160405-WA0002

Cu Chi tunnels
Iets buiten Ho Chi Minh City kun je de Cu Chi tunnels bezoeken. Dit tunnelcomplex was de basis voor veel Viëtnamese militairen tijdens de Viëtnam War. Echt bizar, want ze hadden alles ondergronds: ziekenhuizen, slaapzalen, keukens, vergaderzalen en een wapenopslag. Tijdens de tour konden we al hurkend een klein stukje door de tunnels lopen. Hoe verder je ging, hoe krapper het werd. Hallo claustrofobie! Gilbert heeft een korte route op handen en voeten afgelegd. En dan te bedenken dat er mensen maandenlang ondergronds in die tunnels hebben gezeten.

Vervolgens gingen we naar de schietbaan, iets waar Gilbert al dagen naar uit keek. Tegen betaling mogen toeristen met een geweer (vraag me niet welke, maar hij was natuurlijk supercool) tien kogels schieten op een schijf. Aangezien Gil als fulltime gamer al dagelijks digitaal mensen onthoofdt, is schieten in real life voor hem natuurlijk een feestje. Niet alleen voor hem trouwens, ik zag vrijwel alle mannelijke toeristen veranderen in hysterische jongetjes, die ongeduldig in de rij gingen staan. Ik ging gewapend met een camera mee om een superstoere foto te schieten voor boven z’n bed. 😉

Al met al maakte de hele tour maakt nogal indruk. Het lijkt ook allemaal zo ‘echt’. Het complex ligt middenin de bossen en door de luikjes in de grond, de boobytraps onder de bladeren en de geweerschoten op de achtergrond, lijkt het net alsof je je in oorlogstijd bevindt. Het is heel moeilijk om geen sympathie te krijgen voor de Viëtnamezen, die in alles laten merken hoeveel oorlogen ze hebben gevochten, hoeveel ze hebben geleden en hoeveel sterker ze eruit zijn gekomen. Maar als je goed kijkt en luistert, ligt het er soms iets te dik bovenop. Je moet af en toe een beetje door de propagandafilmpjes heen kijken.

Next blog: Dalat, Nha Trang en Hoi An!

Time flies
Ondertussen zijn we alweer 4,5 maand onderweg en worden we een beetje zenuwachtig om richting Nederland te gaan. Wat zal ons kikkerlandje klein aanvoelen na al die lange afstanden. Gelukkig hebben we nog 1,5 maand de tijd voor Cambodja en Laos en sluiten we af met een stedentrip in Hong Kong. We hebben niks te klagen. 🙂

IMG-20160405-WA0004