Viëtnam: Phong Nha tot Hanoi

Na Hue vertrokken we naar het Phong Nha National Park, een natuurpark met meer dan 300 grotten. Vooral de Dark Cave en Paradise Cave schenen de moeite waard te zijn. Het weer was slecht (regen en kou), dus viel de Dark Cave, waar je al zwemmend en raftend door heen gaat, voor ons al af. We huurden een scooter en gehuld in een dikke trui en een poncho gingen we op pad. Het blijft ons verbazen dat het natuurschoon van Azie ons nog steeds niet verveelt. Gil en ik zijn eigenlijk meer stadsmensen, maar dat is hier wel anders. Onze favoriete bezigheid tijdens onze reis is dan ook urenlang door dit soort parken rond sjezen. We reden naar de Paradise Cave en daalden via een lange trap af de grot in. Voor mensen die weleens vaker een grot bezoeken, herkennen vast wel de verhalen van de gidsen die in elke steen, stalagmiet en schaduw iets bijzonders zien. Maria, Jezus, dinosaurus, olifant, de blote vrouw, kabouters… wij zien ze nooit hoor, te ver gezocht. Gelukkig mochten we op eigen houtje de grot in en hadden we er dit keer geen last van. 😉 De grot doet haar naam eer aan: het is echt een paradijs. Ik kan het wel uitgebreid gaan omschrijven, maar deze foto zegt genoeg lijkt mij!

P1040875-01

Busrit van hel
Ons hostel in Phong Nha was net een gevangenis. We bleven er 1 nachtje en namen de volgende avond de nachtbus naar Ninh Binh. Deze busrit gaat de boeken in als de meest bijzondere (lees: verschrikkelijke) rit van onze reis. Het begon al met geirriteerde medewerkers van het reisbureau, die ons niet mee wilden laten gaan. Ons ticket zou niet goed zijn, dus werd er wat heen en weer gebeld. Na veel gedoe mochten we last-minute toch mee en we snappen nog steeds niet wat er nou aan de hand was.

De nachtbussen in Vietnam zijn in principe prima. Je krijgt een eigen bedje, dekentje en flesje water. Helaas zijn de bedden gemaakt op maat voor de gemiddelde Aziaat, wat dus resulteert in dubbelgevouwen Westerlingen. De buschauffeur reed als een idioot, zoals iedereen in Viëtnam eigenlijk. Scherpe bochten, hobbelige wegen; ik voelde me na een uur al goed misselijk. Nog 8 uur te gaan… Acht lange uren waarin de chauffeur niet stopte voor plas- of eetpauzes, maar uiteindelijk toch een noodstop moest maken voor de mensen die hun maaginhoud kwijt moesten door het rijgedrag van de chauffeur. Gelukkig behoorden wij niet tot die groep. We hebben inmiddels geleerd niet teveel te eten voor de lange busritten en ons vol te gooien met reistabletjes.

Achter Gilbert stonden drie tassen op een stoel. Een Nederlands meisje achter mij, vroeg ons ineens in lichte paniek of wij wisten wat er in die tassen zat. Eh… nee… hoezo? “HET BEWEEGT!” En inderdaad, de tassen leken te ademen. En te stinken naar uitwerpselen. Toen we vroegen aan de eigenaar wat er in zat, gebaarde hij dat we onze mond moesten houden. We hadden al de conclusie getrokken dat er dieren in zaten, maar wat kan er in hemelsnaam inzitten waar men zo geheimzinnig over moet doen? Ik bedoel, we hebben wel vaker busritten met allerlei dieren gehad, daar kijken we niet meer van op in Azië. Met enge beelden van ontsnapte reptielen in mijn achterhoofd viel ik toch licht in slaap. Midden in de nacht werd ineens het dakraam geopend en werden de tassen op het dak gezet en klom de eigenaar erachteraan. De bus reed nog steeds. De tassen werden al rijdend geloosd langs een donkere, afgelegen weg. Het zenuwachtige gefluister en de ssst-gebaren van de chauffeur en ‘crew’ maakten ons natuurlijk alleen nog maar nieuwsgieriger. 😉 In plaats van slapen speculeerden we met de anderen van wat voor criminele actie we getuige waren geweest. Hondensmokkel?

4:00 in de nacht waren we er ineens en werden we met een opgefokte “GET UP!!!” in the middle of nowhere uit de bus gegooid. Is dit Ninh Binh? Geen antwoord. Waarom moeten ze soms zooo onbeschoft doen? Stonden we dan midden in de nacht. Ik was helemaal over de zeik en ook heel wantrouwig tegenover de taxichauffeur die Gilbert had aangehouden om ons naar onze guesthouse te rijden. Zonder dat de man daar reden toe gaf, was ik ervan overtuigd dat de chauffeur ons ergens naar een lugubere plek zou brengen en dat we in het nieuws zouden komen, haha. Het zal wel een combinatie van vermoeidheid en de eerdere vervelende ervaringen met Viëtnamezen zijn geweest. Ik vond ze ineens allemaal stom. Het ging uiteraard allemaal goed, we waren in Ninh Binh. Toen de vrouw van het guesthouse speciaal voor ons middenin de nacht de deur open deed (we mochten zelfs kosteloos eerder inchecken) en ook nog eens thee voor ons zette, maakte ze alles goed voor ons!

Rotterdammers
In Ninh Binh spraken we af met Thijs en Andelina, die we hadden ontmoet in een kroeg in Kuta (Indonesië), tijdens de wedstrijd Feyenoord – Ajax. We waren de enige Feyenoorders in een kroeg vol Ajacieden; het schept een band. In Ninh Binh deden we niet meer dan lekker eten, biertjes drinken en 30 seconds spelen. Na maanden van ontmoetingen met Aziaten en import-Amsterdammers, was het fijn om weer over de belangrijke zaken des levens te lullen zoals de Markthal, Feyenoord en Martin van Waardenberg. We hadden een paar supergezellige dagen in Ninh Binh en zullen elkaar ongetwijfeld aankomende zomer in de Rottterdamse Biergarten opzoeken. 🙂

20160331_134108-01

Halong Bay
En dan de hoofdstad van Vietnam: Hanoi! Hoewel er genoeg te doen is in de stad, is het ook een goede uitvalsbasis voor Sapa en Halong Bay. We hadden nog maar 1 week voor Viëtnam, dus gingen we vrij snel door naar Cat Ba island. Vanuit daar kun je makkelijk naar Halong Bay. Weer een hysterische busreis (we zien steeds meer op tegen lange busritten) en een ritje met de speedboot later, kwamen we aan op Cat Ba. Nog steeds geen zon, maar wel droog. Ik val in herhaling, maar ik weet gewoon echt geen overtreffende trap meer voor mooi, fantastisch, super, mega, vet, tof of andere synoniemen die weergeven hoe positief we alles ervaren. Cat Ba overtrof namelijk weer al onze verwachtingen. We kwamen in een heel gezellig hostel terecht waar we meteen door de familie voor het avondeten werden uitgenodigd. Rijst, kip, tofu, morning glory, vissoep en loempia’s: heeeeerlijk! Gratis bier en leuke gasten maakte het mini-feestje helemaal compleet. We besloten met een groepje de volgende dag de boottocht richting Halong Bay te boeken.

Het uitzicht was niet optimaal, maar alsnog de moeite waard om gesprekken te staken en zwijgend de hoge kalkstenen kliffen aan je voorbij te laten gaan. De boottocht zelf was slecht georganiseerd. Alle activiteiten zoals kajakken, zwemmen en hiken werden afgeraffeld en we zaten praktisch de hele dag op een boot met de chagrijnige crew. Gelukkig was het onderling heel gezellig en al snel maakten we met een klein groepje plannen om in de avond te gaan eten. Ook de volgende dagen hadden we het heel gezellig met de Nederlandse Frans en Deense Cecelia en we spraken later weer met ze af in Hanoi.

Hanoi
Het was de bedoeling dat we nog naar Sapa zouden gaan, maar we bleven langer hangen op Cat Ba en besloten dus onze laatste dagen in Vietnam in Hanoi door te brengen. Daar gingen we naar de water puppets show (typisch vietnamees: hysterisch valse muziek en handpoppen op het water), musea en souvenirshops. Via Friends Viëtnam travel agency mochten we gratis op een street food tour, in ruil voor onze feedback. Met een groep Nederlanders aten we ons een weg door Hanoi: kokospannekoekjes, verse loempia’s, bami, koffie met ei, pho-soep… tonnetje rond gingen we weer richting het hostel. Streetfood in Viëtnam is sowieso het beste eten ter wereld (als je hond, kat, hersenen en geitenbloed achterwege laat), maar door de kleine ruimtes waar je op kinderkrukjes tegen elkaar geplakt zit, maakt het de ervaring toch extra leuk. 😉

De laatste avond gingen we op pad met Frans en Cecilia. Het uitgaansgebied van Hanoi is druk, luidruchtig en je kijkt je ogen uit naar de meisjes die in de kroegen hele choreografieën opvoeren. We gingen een aantal barretjes af en het was weer veel te gezellig. Gil en ik moesten om 5.00 in de ochtend een vlucht naar Ho Chi Minh hebben en het was ineens alweer 1:00.. waarom zijn de avonden voordat je een lange reis voor de boeg hebt altijd het leukst?!

Richting Cambodja
Een paar uur later stonden we dus alweer klaar voor vertrek naar het zuiden. Vanuit Ho Chi Minh zouden we de grens over gaan naar Cambodja. Een beetje stilletjes zaten we de laatste avond een pho-soepje weg te werken. We hadden al heimwee voordat we uberhaupt vertrokken waren. Normaal keken we altijd heel erg uit naar een nieuw land, maar dit keer wilden we eigenlijk niet weg. Viëtnam is fantastisch! Maar ons visum verliep en het was helaas alweer tijd om te gaan…

Onze laatste weken zijn ingegaan en we moeten nu verplicht gaan plannen. 😉 We hebben inmiddels Cambodja alweer achter ons gelaten en op het moment van schrijven zitten we (weer!) in Bangkok. Jep, alle wegen in Azië leiden blijkbaar naar Bangkok. Laos en Myanmar moeten we overslaan door tijdgebrek en dus hebben we besloten naar de gebieden in Thailand te gaan waar we eerder geen tijd voor hadden. Morgen vertrekken we naar Koh Chang en daarna brengen we onze laatste weken door op de omliggende eilanden en de omgeving van Bangkok. Vanuit daar uiteindelijk naar onze laatste stop: Hong Kong!